O‘ZBEK SHE’RIYATIDA QUYOSH OBRAZI IFODASI

Ushbu maqolada XX asr ikkinchi yarmi o‘zbek she’riyatining yirik vakillari – Usmon Azim, Shavkat Rahmon va Rauf Parfi ijodida quyosh obrazining poetik funksiyalari, semantik qatlamlari va ramziy ma’nolari qiyosiy-tahliliy jihatdan o‘rganiladi. Tadqiqotda quyosh obrazi shoirlar badiiy tafakkurining muhim komponenti sifatida ko‘rib chiqilib, uning hayot, erkinlik, ruhiy iztirob va falsafiy mushohada bilan bog‘liq talqinlari yoritiladi. Shuningdek, quyosh obrazining mifopoetik ildizlari va zamonaviy she’riyatdagi transformatsiyasi ham tahlil etiladi. Natijada har bir shoir ijodida ushbu obrazning individual estetik yuklamasi va badiiy ifoda imkoniyatlari ochib beriladi. Shuningdek, maqolada quyosh obrazining o‘zbek she’riyati taraqqiyotidagi transformatsiyasi, uning an’anaviy va zamonaviy poetik tizimdagi o‘rni hamda estetik funksiyalarining o‘zgarishi masalalari ham ko‘rib chiqiladi. Tadqiqot natijalari shuni ko‘rsatadiki, ushbu obraz turli ijodkorlar ijodida nafaqat badiiy tasvir vositasi, balki milliy ruh, tarixiy xotira va ma’naviy izlanishlarni ifodalovchi muhim ramziy tizim sifatida shakllangan.

Перевод пока недоступен