Nasal Septum Deviations in Newborns: Literature Review

Nasal septal deviations in newborns (NSDN) represent a relevant and relatively underexplored problem in neonatal otorhinolaryngology. Anatomical and functional features of the nasal cavity in newborns determine the high clinical significance of even minor deformities of the septum, which can lead to impaired nasal breathing, difficulty in sucking and breastfeeding, the development of hypoxia and negatively affect the adaptation and general physical development of the child. The purpose was to analyse and systematise contemporary scientific literature data on the aetiology and pathogenesis, clinical manifestations, and diagnostic methods and therapeutic tactics for nasal septal deviation in newborns. An analytical review of scientific publications has been conducted, including original clinical studies, review articles, and dissertations on the anatomical and physiological features of the nasal septum in newborns, the mechanisms of its deformity, and the results of conservative and surgical treatment. The analysis showed that deformities of the nasal septum in newborns can develop both in the antenatal period due to the specifics of intrauterine development, and intranatal – as a result of birth trauma. It was revealed that the clinical manifestations of NSDN vary from minimal functional disorders to severe obstruction of the nasal passages. Long-term consequences of septal deformities can contribute to the development of chronic inflammatory diseases of the nasal cavity and paranasal sinuses, malocclusion, and the development of persistent rhinological pathology at an older age. Contemporary diagnostic methods allow detecting NSDN in the early stages of life, and therapeutic approaches are focused on individualised, mostly gentle tactics, considering age and degree of deformity. NSDN, despite their relatively low prevalence, have significant clinical and prognostic significance. This necessitates the early detection of this pathology, an interdisciplinary approach, and an informed choice of therapeutic tactics to prevent functional disorders and long-term complications. Искривления перегородки носа у новорожденных (ИПНН) представляют собой актуальную и недостаточно изученную проблему неонатальной оториноларингологии. Анатомо-функциональные особенности полости носа у новорожденных обусловливают высокую клиническую значимость даже незначительных деформаций перегородки, которые могут приводить к нарушению носового дыхания, затруднению акта сосания и грудного вскармливания, формированию гипоксии и негативно отражаться на адаптации и общем физическом развитии ребенка. Целью являлись анализ и систематизация современных данных научной литературы, посвященных вопросам этиологии и патогенеза, клинических проявлений, а также методов диагностики и лечебной тактики при искривлениях перегородки носа у новорожденных. Проведен аналитический обзор научных публикаций, включающих оригинальные клинические исследования, обзорные статьи и диссертационные работы, посвященные анатомо-физиологическим особенностям носовой перегородки у новорожденных, механизмам формирования ее деформаций, а также результатам консервативного и хирургического лечения. Анализ показал, что деформации перегородки носа у новорожденных могут формироваться как в антенатальном периоде вследствие особенностей внутриутробного развития, так и интранатально – в результате родовой травмы. Выявлено, что клинические проявления ИПНН варьируют от минимальных функциональных нарушений до выраженной обструкции носовых ходов. Отдаленные последствия деформаций перегородки могут способствовать развитию хронических воспалительных заболеваний полости носа и околоносовых пазух, нарушений прикуса и формирования стойкой ринологической патологии в более старшем возрасте. Современные методы диагностики позволяют выявлять ИПНН на ранних этапах жизни, а лечебные подходы ориентированы на индивидуализированную, преимущественно щадящую тактику с учетом возраста и степени деформации. ИПНН, несмотря на относительно невысокую распространенность, обладают существенной клинической и прогностической значимостью. Это обуславливает необходимость раннего выявления данной патологии, междисциплинарного подхода и обоснованного выбора лечебной тактики с целью профилактики функциональных нарушений и отдаленных осложнений. Жаңы төрөлгөн ымыркайларда мурун бөлүгүнүн кыйшайышы (ЖТМБК) неонаталдык оториноларингологиянын актуалдуу жана жетиштүү изилденбеген маселеси болуп саналат. Жаңы төрөлгөндөрдүн мурун көңдөйүнүн анатомиялык-функционалдык өзгөчөлүктөрү бөлүктүн аз гана деформациясынын өзү клиникалык жактан маанилүү болушуна шарт түзөт, анткени ал мурун аркылуу дем алуунун бузулушуна, эмүү жана эмчек эмизүү процессинин кыйындашына, гипоксиянын өнүгүшүнө алып келип, ымыркайдын адаптациясына жана жалпы физикалык өнүгүүсүнө терс таасир этет. Изилдөөнүн максаты жаңы төрөлгөндөрдөгү мурун бөлүгүнүн кыйшайышынын этиологиясы жана патогенези, клиникалык көрүнүштөрү, ошондой эле диагностика ыкмалары жана дарылоо тактикасы боюнча заманбап илимий маалыматтарды талдоо жана системалаштыруу болду. Анатомиялыкфизиологиялык өзгөчөлүктөрдү, деформациялардын калыптануу механизмдерин, ошондой эле консервативдик жана хирургиялык дарылоонун натыйжаларын камтыган оригиналдуу клиникалык изилдөөлөр, серептик макалалар жана диссертациялык иштер аналитикалык түрдө каралды. Талдоо көрсөткөндөй, жаңы төрөлгөндөрдөгү мурун бөлүгүнүн деформациялары антенаталдык мезгилде – жатын ичиндеги өнүгүүнүн өзгөчөлүктөрүнө байланыштуу, ошондой эле интранаталдык мезгилде – төрөт жаракатынын натыйжасында пайда болушу мүмкүн. ЖТМБКнын клиникалык көрүнүштөрү минималдуу функционалдык бузулуулардан тартып мурун жолдорунун олуттуу обструкциясына чейин өзгөрүп турары аныкталды. Бөлүктүн деформацияларынын алыскы кесепеттери мурун көңдөйүнүн жана кошумча көңдөйлөрдүн өнөкөт сезгенүү ооруларынын өнүгүшүнө, тиштешүүнүн бузулушуна жана кийинки жаш куракта туруктуу ринологиялык патологиянын калыптанышына алып келиши мүмкүн. Заманбап диагностикалык ыкмалар ЖТМБКны жашоонун алгачкы этаптарында аныктоого мүмкүндүк берет, ал эми дарылоо ыкмалары жаш куракты жана деформациянын даражасын эске алуу менен индивидуалдуу, негизинен щадящий тактикага багытталган. ЖТМБК салыштырмалуу аз кездешкенине карабастан, олуттуу клиникалык жана прогностикалык мааниге ээ. Бул патологияны эрте аныктоо, дисциплиналар аралык ыкма жана функционалдык бузулуулар менен алыскы татаалдашуулардын алдын алуу максатында дарылоо тактикасын негиздүү тандоо зарылдыгын шарттайт.

Ҳали таржима қилинмаган