?�ONCEPT OF EDITING OF CLASSICAL LITERARY WORK: COMMONALITY AND SPECIFICITY

Makalede bedii eserlere şerh yapma kavramı, onun bir iri hacimli eserin bir kitap halinde şerh edilmesi, nazmın belli bir türünde yazılan esere şerh yapma gibi kendine has geleneklerinin mevcut olduğu söz konusu olmuştur. Bununla birlikte, onda “tahlil”, “telkin”, “tefsir” va “tevil” gibi terimlerin bir kaç niteliklerine göre “şerh”e yakın anlamda kollanması, onlar arasındaki ortaklığın Rahmani kelamı ya da bedii, bilimsel, felsefi, dini, tasavvufi eserleri bilim dalı uzmanları, iri araştırmacı bilginler tarafından okuyucuya anlatmada tezahür etilmesi, gerçi bazen bazi incelemelerde “ayet şerhi” kelime birliği kollanılsa da, onu ayetin izahi, tefsiri anlamında kabuk etmenin uygunluğu hem de aynı kavramların kendine haslıkları kaynaklara dayanılmış halde belirletilmiştir. Şerhde tahlil ve telkine has netelikler, mevcüt olsa da, ama onun bir araştırma ya da telkin sayılmaması, tehlil, kendi kapsamının genişliği, bilim dalı uzmanı ya da kamuya tahmin edilme karakteri ve bu gibi nitelikleriyle onun şerhten fark edilmesi, şerhte çoğunlukla okuyucuya anlanması zor olan ilahi-irfani kavram ve deyimler, temsil ve timsal gibileri basit bir biçimde anlatmanın itibara alınması, aynı cihetine göre şerhin komuya tahmil edilmesi gibiler tahlillere dayanarak açıklanmıştır.

Hali tarjima qilinmagan